Zanim widownia zajmie miejsca, tancerze Dyemotion są w budynku teatru już od dziewięćdziesięciu minut. To nie formalność — to osobno zaplanowany, niezmienny rytuał, który zespół uważa za równie ważny jak sam spektakl.
Trzy warstwy rozgrzewki
Pierwsza część to praca czysto fizjologiczna — podniesienie temperatury ciała, mobilizacja stawów, aktywacja mięśni głębokich. Druga to technika — powtórzenie kluczowych elementów słownictwa ruchowego danego spektaklu, często w zwolnionym tempie. Dopiero trzecia, ostatnia część, to praca z jakością — tancerze zaczynają wchodzić w emocjonalny rejestr postaci, jeszcze bez kostiumu, jeszcze w studyjnym świetle.
„Nie da się wejść na scenę zimnym — ani ciałem, ani głową” — mówi jeden z tancerzy zespołu. „Ludzie widzą tylko efekt końcowy, dziesięć sekund pięknego skoku. Nie widzą tych dziewięćdziesięciu minut, które sprawiają, że ten skok w ogóle jest bezpieczny.”
Rozgrzewka jako profilaktyka
Zespół pracuje z fizjoterapeutą, który raz w tygodniu prowadzi zajęcia poświęcone wyłącznie prewencji kontuzji — z naciskiem na stawy skokowe, kolana i dolny odcinek pleców, najbardziej obciążane partie ciała w tańcu współczesnym. Od czasu wprowadzenia tych zajęć liczba kontuzji ograniczających udział w spektaklach spadła w zespole zauważalnie.
Rytuał, nie nawyk
Kolejność ćwiczeń w rozgrzewce nie zmienia się od lat, niezależnie od tego, jaki spektakl gra się danego wieczoru. Dla wielu członków zespołu to właśnie ten niezmienny rytuał — a nie moment wyjścia na scenę — jest chwilą, w której naprawdę „przełączają się” w tryb pracy.
