Śpiąca Królewna

Co właściwie dzieje się przez sto lat snu? To pytanie stało się punktem wyjścia dla najbardziej ruchowo oszczędnej realizacji w historii Dyemotion. Zamiast przyspieszać fabułę, spektakl zwalnia — i każe widzowi zwolnić razem z nim.

Czas jako partner sceniczny

Pierwsza połowa spektaklu rozgrywa się niemal w zwolnionym tempie — gesty trwają czterokrotnie dłużej niż w naturalnym ruchu, a zmiana światła zajmuje pełne minuty zamiast sekund. Dopiero przebudzenie przynosi gwałtowne przyspieszenie: taniec, który przez godzinę był ciężki i senny, eksploduje energią.

Muzyka na żywo

Ścieżkę dźwiękową wykonuje na żywo duet — wiolonczela i instrumenty elektroniczne — który reaguje na tempo tancerzy, a nie odwrotnie. Każdy pokaz brzmi więc odrobinę inaczej, choć struktura choreografii pozostaje ta sama.

Kostium jako drugi ciężar

Suknie zaprojektowane specjalnie do spektaklu ważą po kilka kilogramów każda — celowo, by spowolnić ciało tancerki i nadać ruchowi ciężar snu. To fizyczne ograniczenie, wykorzystane jako środek wyrazu, a nie przeszkoda.

Śpiąca Królewna gościła dotąd na festiwalach teatru tańca w trzech miastach i regularnie wraca do afisza jesienią.