Królowa Śniegu

Świat Królowej zbudowany jest z kąta prostego. Świat Gerdy — z krzywej. To najbardziej „choreograficzne” w ścisłym sensie przedstawienie Dyemotion — konflikt opowiedziany niemal wyłącznie geometrią ruchu w przestrzeni.

Dwa języki ciała

Zespół Królowej porusza się w ostrych liniach, symetrycznych formacjach, z zamrożoną mimiką — inspirowanych ruchem robotycznym i minimalizmem. Gerda i jej sprzymierzeńcy tańczą przeciwnie: asymetrycznie, nisko, z ciągłym kontaktem z podłogą i partnerem. Starcie obu światów w finałowej scenie trwa niecałe trzy minuty i jest najbardziej fizycznie wymagającym fragmentem w całym repertuarze.

Lód na scenie

Scenografia wykorzystuje warstwy przezroczystej folii i luster, które multiplikują sylwetki tancerzy — złudzenie tłumu budowane bez dodatkowych osób na scenie. Efekt zaprojektowała ta sama pracownia, która odpowiada za scenografię do Śpiącej Królewny.

Jedyny spektakl z przerwą

Ze względu na długość i intensywność fizyczną, Królowa Śniegu jako jedyna pozycja w repertuarze grana jest z piętnastominutową przerwą — świadoma decyzja, by dać widzom (i tancerzom) chwilę oddechu przed finałem.